Social Hub 3.0Tech / Web / Politics / Society / Entertainment

Image by skgz via Flickr

Τον Ιούνιο του 1971, οι New York Times εξασφάλισαν στις σελίδες τους την πρώτη και μοναδική συνέντευξη του ανθρώπου που τώρα πια θεωρείται ένας από τους “πατέρες” της τέχνης των πόλεων, του graffiti.

Ο 17χρονος -τότε, ελληνικής καταγωγής, Δημήτριος από την περιοχή Washington Heights του Manhattan είχε αρχίσει να τραβά την προσοχή των αρχών και των κατοίκων της πόλης και ιδιαίτερα του Upper East Side, όταν το tag του “TAKI 183” άρχισε να εμφανίζεται στις κολώνες των πεζοδρομιών της πιο εκλεπτυσμένης γειτονιάς της αμερικανικής μητρόπολης, όπου εργαζόταν ως delivery boy. Εμπνευσμένος από τον JULIO 204, ο Δημήτρης με το μαύρο Magic Marker του άρχισε να αναγράφει το tag του στις καρότσες των παγωτατζίδικων της γειτονιάς του και στη συνέχεια στους σταθμούς του μετρό, το οποίο χρησιμοποιούσε κάθε μέρα για να βρεθεί στο σχολείο του στο Midtown. Πολύ γρήγορα ο ΤΑΚΙ 183 απέκτησε μιμητές σε όλη την πόλη και το όνομα του έγινε θρύλος της νεανικής κουλτούρας της εποχής.

Ο ίδιος δεν κατάφερε ποτέ να υπολογίσει  σε πόσα σημεία έχει αναγράψει το tag του, αλλά κάθε δημόσια επιφάνεια μπορούσε να γίνει ο καμβάς του. Από το μαρκαδόρο του δεν “γλύτωσε” ούτε το Άγαλμα της Ελευθερίας, ούτε οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες. Για πολλούς, ο Δημήτριος αποτελεί τον κατεξοχήν πατέρα του graffiti μιας και η δράση του έσπασε τα όρια της περιοχής του, ενώ μετά το άρθρο των New York Times πολλοί νέοι σε όλες τις μεγαλουπόλεις των ΗΠΑ ακολούθησαν το παράδειγμα του. To graffiti, πριν αποκτήσει την πολυχρωμία και την πολυπλοκότητα σχεδίων που γνωρίζουμε εμείς σήμερα, αποτελούσε μια μορφή επικοινωνίας για την αστική νεολαία, αλλά και ένα πεδίο έντονου ανταγωνισμού για τη μεγαλύτερη αναγνωσιμότητα.

Image via Wikipedia

Σύντομα τα απλά tags με τις καλλιγραφικές γραμματοσειρές άρχισαν να αντικαθιστούνται από περίπλοκες καλλιτεχνικές δημιουργίες μεγάλου μεγέθους. Ο Super Kool 223 ήταν ο πρώτος που μετέτρεψε την αστική τυπογραφία σε μορφή τέχνης το 1972. Για τα επόμενα 17 χρόνια, η τέχνη του graffiti απέκτησε φανατικούς οπαδούς και ορκισμένους εχθρούς. Έγινε σύμβολο της νεανικής επαναστατικότητας και της ελεύθερης καλλιτεχνικής δημιουργικότητας. Πολιτικά μηνύματα, συναισθήματα, μεταφυσικές ανησυχίες, εμπειρίες και απεικονίσεις του φανταστικού βρήκαν τη θέση τους σε συρμούς του μετρό, σε τοίχους και δρόμους. Ωστόσο, την τετραετία 1985-1989, όταν ο Δήμος της Νέας Υόρκης κήρυξε τον πόλεμο στους graffiti artists, η τέχνη  του δρόμου βρέθηκε στις γκαλερί του Chelsea και του SoHo.

Image via Wikipedia

Λόγω αυτής της αναγκαστικής μετακίνησης, ο κόσμος γνώρισε τον Jean-Michel Basquiat και το graffiti εξελίχθηκε σε μια ευρέως αποδεκτή μορφή τέχνης σε όλο τον κόσμο. Η πρώτη οργανωμένη προσπάθεια των δημοτικών αρχών για την πάταξη του graffiti λειτούργησε ως ο καταλύτης για να γίνει η «τέχνη του δρόμου» βασικό κομμάτι της παγκόσμιας pop κουλτούρας.

Μπορεί ο ΤΑΚΙ 183 να έδωσε τέλος στη δραστηριότητα του σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα, αλλά η επιρροή της είναι ακόμα έντονα αισθητή στους δρόμους όλων των πόλεων του κόσμου. Εδώ, βρίσκεται και ένα σημαντικό ηθικό δίδαγμα: με ελάχιστα μέσα και ικανοποιώντας τις εσωτερικές κλίσεις μας μπορούμε να φέρουμε στην κοινωνία μας αλλαγές που δεν μπορούμε να φανταστούμε. Ίσως αυτό είναι τελικά που ξεχνάμε στη ζωή μας, ότι οι καθημερινές συνήθειες και οι τρόποι έκφρασης μας μπορούν όντως να επιδράσουν την κοινωνία μας. Μοναδική προϋπόθεση; Να είμαστε πιστοί στους εαυτούς μας.

Related articles by Zemanta

• Special Report: Contemporary Art: Graffiti Gains New Respect (nytimes.com)
• New York art rebels on screen (telegraph.co.uk)