Posts Tagged: Dramas


19
Sep 09

Στο περιθώριο της φαντασίας

Uncanny X-Men #101. Art by Dave Cockrum.

Image via Wikipedia

Η επιστημονική φαντασία πάντα ασκούσε πάνω μου μια ιδιαίτερη έλξη. Όλα ξεκίνησαν όταν έπιασα για πρώτη φορά στα χέρια μου έναν ελληνικό τόμο των X-Men από τη Μαμούθ Κόμιξ με τα τεύχη που εξιστορούσαν την αλλαγή της Jean Grey σε Phoenix. Ήταν τότε που ένας παράλληλος κόσμος σε αυτόν που ζούμε άνοιξε τις πόρτες του και μου έδειξε τις πολλαπλές δυνατότητες και πιθανότητες της ύπαρξης μας. Μετά ήλθαν τα X-Files στη μεταμεσονύχτια ζώνη του Ant1 και η εμμονή μου με το φανταστικό δεν ήταν ποτέ pia η ίδια.

Τα τελευταία χρόνια και μετά το κλείσιμο της αυλαίας για τα X-Files, το είδος της τηλεοπτικής επιστημονικής φαντασίας άρχισε να κινείται στους χώρους της μυθολογίας, της μαγείας και των βαμπίρ. Ακόμα και το αγαπημένο Lost άρχισε να αποκτά κάποιο μυθικά στοιχεία μακριά από τον αρχικό επιστημονικό προσανατολισμό της σειράς. Όμως το Lost  κατάφερε να φέρει στο προσκήνιο απόψεις και ιδέες που μέχρι τότε αντιμετωπίζονταν με έντονη δυσπιστία και άμεσο αφορισμό, όπως τα ταξίδια στο χρόνο και τα πειράματα μεταφυσικής υπόστασης. Αφού, ο J.J. Abrams κατάφερε να παίξει επιτυχώς με την αντίληψη μας περί χρόνου, αποφάσισε να μεταβεί στο επόμενο στάδιο και να χτίσει μια ιστορία που ωθεί στα άκρα το υλικό της πραγματικότητας μας και να μας οδηγήσει σε παράλληλους χώρους και σύμπαντα.

Μπορεί το Fringe να ξεκίνησε ως διάδοχος των X-Files στη συνείδηση των τηλεθεατών, σύντομα όμως άρχισε να διαφαίνεται η διαφορετικότητα της πλοκής. Μια οργάνωση (αυτή τη φορά τρομοκρατική) είναι υπεύθυνη για ένα πλήθος ατυχημάτων και περιέργων συμβάντων των οποίων η εξήγηση βρίσκεται πέρα από τα όρια της κοινής λογικής. Όλα τα δυσάρεστα γεγονότα βασίζονται στην πρότερη δράση δύο ευφάνταστων επιστημόνων, όπου ο ένας κατέληξε σε ψυχιατρική κλινική και άλλος ίδρυσε μια από τις πιο σημαντικές εταιρίες τεχνολογίας και βιολογίας στον κόσμο. Στο αμάλγαμα της ιστορίας προστίθενται η παρουσία της αμερικανικής κυβέρνησης και των μυστικών υπηρεσιών της και ένα πλήθος ειδικών πρακτόρων που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο συνδέονται με τα επιστημονικά πειράματα του παρελθόντος.

One of many marketing posters used to promote ...

Image via Wikipedia

Μπορεί κάποιοι να ανιχνεύουν ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο σε σχέση με το Lost (μυστικές οργανώσεις, ισχυροί επιχειρηματίες, μεταφυσικά πειράματα, σύνδεση των ηρώων στα βάθη του χρόνου, απουσία λογικών εξηγήσεων), όμως το Fringe «παίζει» έντονα με μια άλλη ιδέα, η οποία θα αποτελέσει και το κεντρικό σημείο αναφοράς στη δεύτερη περίοδο που ξεκίνησε πριν από λίγες μέρες: η ύπαρξη μιας παράλληλης πραγματικότητας και η αλλοίωση του υλικού που διαχωρίζει αυτήν με το δικό μας κόσμο.

Πάνω που είχαμε συνηθίσει στην ιδέα της μεταφοράς στο χρόνο, το Fringe έρχεται για να εκμεταλλευτεί μια βαθιά ανθρώπινη απορία και να της δώσει μια σχεδόν φρικιαστική απεικόνιση. Για εσάς, πότε ήταν η τελευταία φορά που μια ερώτηση για την πορεία της ζωής και τον κόσμο ξεκίνησε με το υποθετικό “What if?”;

Reblog this post [with Zemanta]
Spread the word:
  • Print
  • email
  • Twitter
  • Facebook
  • Digg
  • Google Bookmarks
  • del.icio.us
  • Posterous
  • RSS
  • PDF
  • Reddit
  • FriendFeed

17
Sep 09

Proud to be a Gleek? Maybe.

LOS ANGELES, CA - JULY 18: (L-R) Dante Di Lore...
Image by Getty Images via Daylife

Πριν ακόμα τελειώσει η προηγούμενη τηλεοπτική περίοδος, το αμερικανικό δίκτυο Fox (24, Bones, House MD) πρόβαλλε το πιλοτικό επεισόδιο μιας νέας μουσικής κωμωδίας με το όνομα Glee.

Οι κριτικοί λάτρεψαν το νέο project του Ryan Murphy, γνωστού από το Nip/Tuck και το Fox, μετά από καιρό, είχε ένα επιτυχημένο concept ευρείας αποδοχής. Με την ιστορία της σειράς να επικεντρώνεται στις περιπέτειες της χορωδίας σε ένα φανταστικό σχολείο του Ohio, το Glee προσφέρει απλή και καθαρή διασκέδαση για όποιον πιστεύει στο «πάντρεμα» διαφορετικών genres. Αν και δεν είμαι fan των musicals, το Glee διατήρησε το ενδιαφέρον μου, κυρίως λόγω των διασκευών τραγουδιών που έχουν δώσει το δικό τους στίγμα τα τελευταία 30 χρόνια.

Για να είμαι ειλικρινής, οι διάλογοι δεν με έχουν εντυπωσιάσει με ελάχιστες εξαιρέσεις, αλλά τα τραγούδια και οι ερμηνείες των νεαρών ηθοποιών σώζουν την κατάσταση.  Βάσει των τελευταίων μετρήσεων, η τηλεθέαση της σειράς είναι σε καθοδική πορεία, αν και ίσως είναι ακόμα νωρίς να κρίνουμε την πορεία της σειράς. Για την ώρα το Fox έχει παραγγείλει 13 επεισόδια και αυτό γιατί το format του Glee αντιμετωπίζεται ως πείραμα και οι καιροί μας απαιτούν σίγουρες επιτυχίες (εκτός αν πρόκειται για το CW).

Σκεφθείτε ότι τα τελευταία χρόνια δεν έχει αναδειχθεί καμία τηλεοπτική σειρά που να βασίζεται αποκλειστικά στις μουσικές ερμηνείες των πρωταγωνιστών.  Στην τηλεοπτική πραγματικότητα των τελευταίων ετών, τα musicals εισέρχονται στην κανονικότητα μιας σειράς ως στοιχεία διαφορετικότητας και αυτό μόνο όταν υπάρχει μια δεδομένη επιτυχία.

Όπως και να εξελιχθεί η πορεία του, είναι σίγουρο ότι το Glee θα αναδειχθεί σε cult show του 21ου αιώνα, λόγω της πρωτοτυπίας του. Μπορεί, σε μερικά χρόνια, να μη θυμόμαστε τα ονόματα των χαρακτήρων, αλλά οι διασκευές του Glee θα μας μείνουν αξέχαστες.

Reblog this post [with Zemanta]
Spread the word:
  • Print
  • email
  • Twitter
  • Facebook
  • Digg
  • Google Bookmarks
  • del.icio.us
  • Posterous
  • RSS
  • PDF
  • Reddit
  • FriendFeed