Posts Tagged: Arts

Culture / English — No Comments
26
Oct 09

Mind the doll; she’s a mind-teaser

Echo (Dollhouse episode)
Image via Wikipedia

Most of us started watching Fox’s Dollhouse because of Whedon’s vampiric and mutant credentials. “Buffy the Vampire Slayer” is now an iconic pop culture idol and Whedon’s assignment in the X-Men Universe gave back Marvel’s lucrative outcasts their long-lost edginess.

Dollhouse, though, has proven to be a bag of mixed feelings and a recipient of lukewarm reviews and ratings. To be honest with you, I didn’t expect Fox to renew for a second season this dystopian, apocalyptic and ethically challenging sci-fi drama. Keeping in mind that Fox is the same network that hosts the most conservative/republican-oriented news programming, it’s rather surprising that the network chose to give to this progressive show another chance.

Surely there are moments of second-rate acting and poor plot, but Dollhouse’s concept provides the framework for a richer sociological and anthropological conversation like no other show on television right now. It raises issues of ethics, science and human nature in an unparalleled level for pop culture on a weekly basis. Sadly, though, Fox will eventually pull the plug on Dollhouse’s production after the show completes its 13-episode run. For what is worth, Dollhouse will surely have a better luck as an unappreciated cult show in the future and will set the stage for shows that provoke more than just our superficial senses.

Whedon’s creation is not an easy pill to swallow. It will neither comfort nor pamper you. Instead the knowledge that in the end nothing changes in the Dollhouse is the only redeeming element the viewer collects. Yet, Whedon is not a creature of habit. In this second season Whedon is shaking things up; thus progressing the storyline toward the cramped future depicted in the unaired 13th episode of the first season.

Though, most of all, Dollhouse is a show about how far men will go to satisfy their profound desires and the compromises they will have to endure to achieve them. In other words, it’s a trip to the dark side of the human nature and our innate lust for power and control.

Related articles by Zemanta
Reblog this post [with Zemanta]
Spread the word:
  • Print
  • email
  • Twitter
  • Facebook
  • Digg
  • Google Bookmarks
  • del.icio.us
  • Posterous
  • RSS
  • PDF
  • Reddit
  • FriendFeed
Culture / English — 1 Comment
21
Oct 09

Entering the Castle

DSC_4509

Image by Spec_J via Flickr

It’s been a while since my last dedicated post to television. Next to an immense course load and an alarmingly-demanding list of daily household chores, there seems to be no time left for extra entertainment. I even had to cut down on the shows I weekly follow. It was hard to say goodbye to half a dozen shows, but my schedule had started looking like a daily TV program schedule. My iCal had nothing to be jealous of TVGuide.

Today, though, I want to talk to you about a show that didn’t find its way to the “guillotine”. Today, it’s all about ABC’s Castle. With the show recently being picked up for a full second season, Firefly’s Nathan Fillion will continue his effortless performance as the best-selling, prolific and curious writer Richard Castle who never stops giving grief to his muse, the ingenious yet stunning Detective Kate Beckett (played by Stana Katic).

Castle, after killing off his starring hero in the lucrative book series that made him famous and wealthy, helped in the investigation of an unsolved crime. His collaboration with Detective Beckett inspired him with the creation of a crime-related book series, based on Beckett’s character and their adventures. Even if Castle started as mid-season filler show last season, it returned with a vengeance, since viewers couldn’t get enough of Castle’s wits and comedic relief. Every case is another brain-teaser and the chemistry between Fillion and Katic has become a strong element of the show, because it allows them to develop their characters.

Definitely Castle is the star of the show, but Beckett has some noteworthy moments of brilliance, I might say. Thankfully the writing team has kept the sexual tension up to a minimum, leaving the two leads with the necessary time and space to progress their respective storylines as individuals. Castle, besides his social stature and sometimes decadent lifestyle, already has a daughter from a previous marriage and Detective Beckett…well I will leave that to you to find out.

For someone who’s not into police dramas, he/she could easily enjoy this show, because of its two-point angle, the writer’s and the detective’s, which is adding up another layer in the endless scuffle between fiction and reality. Moreover, don’t you want to know how mystery and crime novels are researched and writer? I know I do.

Reblog this post [with Zemanta]
Spread the word:
  • Print
  • email
  • Twitter
  • Facebook
  • Digg
  • Google Bookmarks
  • del.icio.us
  • Posterous
  • RSS
  • PDF
  • Reddit
  • FriendFeed
Culture / Greek — No Comments
19
Sep 09

Στο περιθώριο της φαντασίας

Uncanny X-Men #101. Art by Dave Cockrum.

Image via Wikipedia

Η επιστημονική φαντασία πάντα ασκούσε πάνω μου μια ιδιαίτερη έλξη. Όλα ξεκίνησαν όταν έπιασα για πρώτη φορά στα χέρια μου έναν ελληνικό τόμο των X-Men από τη Μαμούθ Κόμιξ με τα τεύχη που εξιστορούσαν την αλλαγή της Jean Grey σε Phoenix. Ήταν τότε που ένας παράλληλος κόσμος σε αυτόν που ζούμε άνοιξε τις πόρτες του και μου έδειξε τις πολλαπλές δυνατότητες και πιθανότητες της ύπαρξης μας. Μετά ήλθαν τα X-Files στη μεταμεσονύχτια ζώνη του Ant1 και η εμμονή μου με το φανταστικό δεν ήταν ποτέ pia η ίδια.

Τα τελευταία χρόνια και μετά το κλείσιμο της αυλαίας για τα X-Files, το είδος της τηλεοπτικής επιστημονικής φαντασίας άρχισε να κινείται στους χώρους της μυθολογίας, της μαγείας και των βαμπίρ. Ακόμα και το αγαπημένο Lost άρχισε να αποκτά κάποιο μυθικά στοιχεία μακριά από τον αρχικό επιστημονικό προσανατολισμό της σειράς. Όμως το Lost  κατάφερε να φέρει στο προσκήνιο απόψεις και ιδέες που μέχρι τότε αντιμετωπίζονταν με έντονη δυσπιστία και άμεσο αφορισμό, όπως τα ταξίδια στο χρόνο και τα πειράματα μεταφυσικής υπόστασης. Αφού, ο J.J. Abrams κατάφερε να παίξει επιτυχώς με την αντίληψη μας περί χρόνου, αποφάσισε να μεταβεί στο επόμενο στάδιο και να χτίσει μια ιστορία που ωθεί στα άκρα το υλικό της πραγματικότητας μας και να μας οδηγήσει σε παράλληλους χώρους και σύμπαντα.

Μπορεί το Fringe να ξεκίνησε ως διάδοχος των X-Files στη συνείδηση των τηλεθεατών, σύντομα όμως άρχισε να διαφαίνεται η διαφορετικότητα της πλοκής. Μια οργάνωση (αυτή τη φορά τρομοκρατική) είναι υπεύθυνη για ένα πλήθος ατυχημάτων και περιέργων συμβάντων των οποίων η εξήγηση βρίσκεται πέρα από τα όρια της κοινής λογικής. Όλα τα δυσάρεστα γεγονότα βασίζονται στην πρότερη δράση δύο ευφάνταστων επιστημόνων, όπου ο ένας κατέληξε σε ψυχιατρική κλινική και άλλος ίδρυσε μια από τις πιο σημαντικές εταιρίες τεχνολογίας και βιολογίας στον κόσμο. Στο αμάλγαμα της ιστορίας προστίθενται η παρουσία της αμερικανικής κυβέρνησης και των μυστικών υπηρεσιών της και ένα πλήθος ειδικών πρακτόρων που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο συνδέονται με τα επιστημονικά πειράματα του παρελθόντος.

One of many marketing posters used to promote ...

Image via Wikipedia

Μπορεί κάποιοι να ανιχνεύουν ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο σε σχέση με το Lost (μυστικές οργανώσεις, ισχυροί επιχειρηματίες, μεταφυσικά πειράματα, σύνδεση των ηρώων στα βάθη του χρόνου, απουσία λογικών εξηγήσεων), όμως το Fringe «παίζει» έντονα με μια άλλη ιδέα, η οποία θα αποτελέσει και το κεντρικό σημείο αναφοράς στη δεύτερη περίοδο που ξεκίνησε πριν από λίγες μέρες: η ύπαρξη μιας παράλληλης πραγματικότητας και η αλλοίωση του υλικού που διαχωρίζει αυτήν με το δικό μας κόσμο.

Πάνω που είχαμε συνηθίσει στην ιδέα της μεταφοράς στο χρόνο, το Fringe έρχεται για να εκμεταλλευτεί μια βαθιά ανθρώπινη απορία και να της δώσει μια σχεδόν φρικιαστική απεικόνιση. Για εσάς, πότε ήταν η τελευταία φορά που μια ερώτηση για την πορεία της ζωής και τον κόσμο ξεκίνησε με το υποθετικό “What if?”;

Related articles by Zemanta
Reblog this post [with Zemanta]
Spread the word:
  • Print
  • email
  • Twitter
  • Facebook
  • Digg
  • Google Bookmarks
  • del.icio.us
  • Posterous
  • RSS
  • PDF
  • Reddit
  • FriendFeed
Culture / Greek — No Comments
19
Sep 09

Dear Fangtastic Diary

Vampire Diaries Wallpaper
Image by i heart him via Flickr

Το CW μας έχει πλέον συνηθίσει σε εφηβικά δράματα, γεμάτα από επικούς έρωτες, αγωνία και καθημερινά προβλήματα ιδωμένα υπό το πρίσμα της «υψηλής» πραγματικότητας. Με τη βαμπιρομανία που επικρατεί στην νεανική pop κουλτούρα, ήταν αναμενόμενο από το συγκεκριμένο τηλεοπτικό δίκτυο να παρουσιάσει τη δική του πρόταση.

Βασισμένη στην ομώνυμη δημοφιλή σειρά βιβλίων της δεκαετίας του 1990 για νεαρούς ενηλίκους, η νέα τηλεοπτική σειρά “The Vampire Diaries” εκμεταλλεύεται ευθαρσώς το buzz του Twilight Saga με όλα τα αναμενόμενα κλισέ, αλλά με εξαιρετικά αποτελέσματα για το CW, μιας και η τηλεθέαση της σειράς έχει χτυπήσει ρεκόρ για τα δεδομένα του νεανικού αμερικανικού δικτύου.

Το format της σειράς είναι λίγο πολύ γνωστό: ελκυστικός νεαρός με μελαγχολικό βλέμμα (Stefan) εγγράφεται σε λύκειο αμερικανικής πόλης με παράξενη ενέργεια και γνωρίζει όμορφο κορίτσι με δραματικό οικογενειακό παρελθόν (Elena). Οι δυο τους μοιράζονται την ίδια αγάπη για τα προσωπικά ημερολόγια, όπου ξετυλίγουν τις καθημερινές εμπειρίες και τα συναισθήματα τους. Με την πρώτη ματιά ερωτεύονται, αλλά από την πρώτη στιγμή ξεκινούν και τα προβλήματα, λόγω της πραγματικής φύσης του αγοριού. Το clue της υπόθεσης, όμως, δε βρίσκεται στη δυναμική της σχέσης των δύο πρωταγωνιστών, αλλά στην παρουσία του Ian Somerhalder (γνωστού ως Boone από το Lost), ο οποίος εμφανίζεται ως ο αδελφός του πρωταγωνιστή και βασικός ανταγωνιστής του.

Ο Somerhalder στο ρόλο του ανταγωνιστικού και δαιμόνιου Damon προσφέρει το αναγκαίο creepiness στη σειρά, το οποίο λειτουργεί ως αντίδοτο στα puppy eyes του Stefan και της Elena. Όπου αίμα, φόβος και στριγγλιές, ο Damon πρώτος, μιας και σε αυτόν οφείλεται ένα κύμα εξαφανίσεων και δολοφονιών στην μυθική πόλη Mystic Falls όπου διαδραματίζεται το show.

Μπορεί να μη συναγωνίζεται τις ερμηνείες του True Blood, αλλά το The Vampire Diaries μπορεί να προσφέρει αβίαστη και χαλαρή διασκέδαση για τους fans του είδους, όπως έχει αρχίσει να φαίνεται από το δεύτερο επεισόδιο, διότι η πρεμιέρα ήταν κάπως απογοητευτική.

Related articles by Zemanta
Reblog this post [with Zemanta]
Spread the word:
  • Print
  • email
  • Twitter
  • Facebook
  • Digg
  • Google Bookmarks
  • del.icio.us
  • Posterous
  • RSS
  • PDF
  • Reddit
  • FriendFeed
Culture / Greek — No Comments
17
Sep 09

Proud to be a Gleek? Maybe.

LOS ANGELES, CA - JULY 18: (L-R) Dante Di Lore...
Image by Getty Images via Daylife

Πριν ακόμα τελειώσει η προηγούμενη τηλεοπτική περίοδος, το αμερικανικό δίκτυο Fox (24, Bones, House MD) πρόβαλλε το πιλοτικό επεισόδιο μιας νέας μουσικής κωμωδίας με το όνομα Glee.

Οι κριτικοί λάτρεψαν το νέο project του Ryan Murphy, γνωστού από το Nip/Tuck και το Fox, μετά από καιρό, είχε ένα επιτυχημένο concept ευρείας αποδοχής. Με την ιστορία της σειράς να επικεντρώνεται στις περιπέτειες της χορωδίας σε ένα φανταστικό σχολείο του Ohio, το Glee προσφέρει απλή και καθαρή διασκέδαση για όποιον πιστεύει στο «πάντρεμα» διαφορετικών genres. Αν και δεν είμαι fan των musicals, το Glee διατήρησε το ενδιαφέρον μου, κυρίως λόγω των διασκευών τραγουδιών που έχουν δώσει το δικό τους στίγμα τα τελευταία 30 χρόνια.

Για να είμαι ειλικρινής, οι διάλογοι δεν με έχουν εντυπωσιάσει με ελάχιστες εξαιρέσεις, αλλά τα τραγούδια και οι ερμηνείες των νεαρών ηθοποιών σώζουν την κατάσταση.  Βάσει των τελευταίων μετρήσεων, η τηλεθέαση της σειράς είναι σε καθοδική πορεία, αν και ίσως είναι ακόμα νωρίς να κρίνουμε την πορεία της σειράς. Για την ώρα το Fox έχει παραγγείλει 13 επεισόδια και αυτό γιατί το format του Glee αντιμετωπίζεται ως πείραμα και οι καιροί μας απαιτούν σίγουρες επιτυχίες (εκτός αν πρόκειται για το CW).

Σκεφθείτε ότι τα τελευταία χρόνια δεν έχει αναδειχθεί καμία τηλεοπτική σειρά που να βασίζεται αποκλειστικά στις μουσικές ερμηνείες των πρωταγωνιστών.  Στην τηλεοπτική πραγματικότητα των τελευταίων ετών, τα musicals εισέρχονται στην κανονικότητα μιας σειράς ως στοιχεία διαφορετικότητας και αυτό μόνο όταν υπάρχει μια δεδομένη επιτυχία.

Όπως και να εξελιχθεί η πορεία του, είναι σίγουρο ότι το Glee θα αναδειχθεί σε cult show του 21ου αιώνα, λόγω της πρωτοτυπίας του. Μπορεί, σε μερικά χρόνια, να μη θυμόμαστε τα ονόματα των χαρακτήρων, αλλά οι διασκευές του Glee θα μας μείνουν αξέχαστες.

Related articles by Zemanta
Reblog this post [with Zemanta]
Spread the word:
  • Print
  • email
  • Twitter
  • Facebook
  • Digg
  • Google Bookmarks
  • del.icio.us
  • Posterous
  • RSS
  • PDF
  • Reddit
  • FriendFeed