Ένας χρόνος έχει περάσει από τότε που άρχισα να πιστεύω ότι το διαδίκτυο μπορεί να φέρει την ανανέωση στους χώρους του κοινωνικού ακτιβισμού. Η πίστη μου, δε, ήταν τέτοια που ασχολήθηκα αποκλειστικά με αυτό το ζήτημα στη μεταπτυχιακή διπλωματική εργασία μου. Τι κρίμα που το όνειρο τελικά κατέληξε εφιάλτης.
Μπροστά σε κάθε φυσική καταστροφή, εμπόλεμη σύρραξη και πολιτική αναταραχή το ελληνικό μέρος του διαδικτύου βρίθει στομφωδών εκφράσεων και αλλεπάλληλων εκκλήσεων προς υποστήριξη των αδυνάτων. Ουαί[μπ] και αλίμονο μας αν περιμένουμε μέσα από τα social media να αλλάξει ο πλανήτης, να σβήσουν οι φωτιές, να εκδημοκρατισθούν τα ολιγαρχικά καθεστώτα, να εξασφαλιστεί πόσιμο νερό για τις χώρες του Τρίτου Κόσμου, να αναλάβουν οι πολιτικοί τις ευθύνες τους, να παταχθεί η διαφθορά, να σταματήσει το λαθρεμπόριο λευκής σαρκός, παιδικών οργάνων, ναρκωτικών, όπλων και πολύτιμων μετάλλων και λίθων, να επιτευχθούν οι στόχοι της βιώσιμης ανάπτυξης, να αποκτήσουμε οικολογική συνείδηση, κτλ.
Ήρθε η ώρα να σπάσουμε την virtual τσιχλόφουσκα και να αντικρίσουμε κατάματα την πραγματικότητα. Βάσει των θεωριών για την πολιτική και την κοινωνία στο διαδίκτυο, το internet εξυπηρετεί τρεις πολύ συγκεκριμένους στόχους: την κινητοποίηση, την ενημέρωση και την άσκηση πίεσης. Χρηματικές δωρεές, απόψεις, λύσεις και προτάσεις μπορούν πολύ πιο εύκολα να κινηθούν τώρα παρά ποτέ. Με την ταχύτητα πλέον που κινούνται αυτές οι καταστάσεις δεν θα έπρεπε λογικά να δούμε και αντίστοιχα αποτελέσματα; Ναι, αλλά αυτό δε συμβαίνει και δεν πρόκειται να συμβεί έως ότου κάποιος, κάποια ή κάτι αναλάβει να γεφυρώσει το virtual με το physical.
Αυτό που έχουμε καταφέρει μέχρι τώρα είναι να γεμίζουμε το internet με κραυγές αγωνίας, εκκλήσεις και κριτικές προς το κράτος, συναισθηματικές αντιδράσεις και ένα αέναο chat για τα χάλια που έχουμε ως χώρα. Μπράβο μας! Φέραμε το καφενείο της γειτονιάς μας στις οθόνες των υπολογιστών μας! Σαφέστατα και ο καθένας έχει το δικαίωμα να πει ό,τι θέλει μέσα στο διαδίκτυο, αλλά θα πρέπει παράλληλα να είναι έτοιμος και για την αντίστοιχη κριτική που θα λάβει. Γιατί; Γιατί το internet είναι ένας δημόσιος χώρος. Είναι όμορφο και ευγενές να εκφράζουμε τα συναισθήματα μας και για πολλούς είναι θεραπευτικό ‘ αλλά μην περιμένετε να σας θεωρήσουν ακτιβιστές [ίσως μόνο ευσυνείδητους πολίτες].
Από την άλλη είναι να αναρωτιέται κανείς: μα που πήγαν όλες οι οικολογικές οργανώσεις; Που είναι η Greenpeace και η WWF που μάχονται για το περιβάλλον; Γιατί η Greenpeace Greece δεν προσπαθεί να κινητοποιήσει τους 48,868 fans της στο Facebook; Γιατί όταν καίγεται η Αττική, πρώτο θέμα στο fan page της να έχουν την «Ηλιακή Ενέργεια για τη γιαγιά του Μπαράκ Ομπάμα»; Αλήθεια τι μας δείχνει αυτό;
ΜΚΟ, ευσυνείδητοι και ενεργοί πολίτες, πολιτεία και διαδίκτυο αποτελούν ξεχωριστές και σχεδόν αποκλεισμένες οντότητες με μηδαμινή επικοινωνία. Ο καθείς λειτουργεί μέσα στο δικό του echo chamber και κανείς δεν κάνει το βήμα για να ενωθεί με τις υπόλοιπες πλευρές. Αφού η Ελλάδα απειλείται συνεχώς από τις πυρκαγιές, γιατί τότε οι ΜΚΟ δεν οργανώνουν ειδικά σεμινάρια και δεν διανέμουν ειδικό υλικό για το πως να προλαμβάνουμε εμείς ως πολίτες αυτές τις καταστάσεις; Γιατί μόνο να γκρινιάζουμε και να μην απαιτούμε;
Για αυτό σας λέω πέρα από την ενημέρωση και την επιβεβαίωση ενός κοινού συναισθήματος, ο κοινωνικός ακτιβισμός στο ελληνόφωνο web δεν έχει να προσφέρει τίποτα άλλο, γιατί ακριβώς κανένας δεν περνά στο χώρο της υλοποίησης. And I dare you: please, prove me wrong.
![Reblog this post [with Zemanta]](http://img.zemanta.com/reblog_e.png?x-id=1b34b170-19d4-4c37-b501-397f705f35ca)
