Ενώ ο 20ος αιώνας έδυε, οι τομείς της τεχνολογίας και του διαδικτύου γνώριζαν μια απροσδόκητη ανάπτυξη και μια πρωτοφανή εισροή κεφαλαίου και πόρων. Το διαδίκτυο εμφανιζόταν, εκείνη την περίοδο, ως το «Ιερό Δισκοπότηρο» για κάθε επιχειρηματία και επενδυτή που επιθυμούσε το ταχύ και αξιοσημείωτο κέρδος. Φοιτητές και απόφοιτοι από τις μεγαλύτερες τεχνολογικές σχολές έγιναν ανάρπαστοι εν μια νυκτί και οι απολαβές τους έφτασαν στη στρατόσφαιρα.
Geeks και nerds άρχισαν να ζουν το όνειρο των golden boys της Wall Street και το Palo Alto άρχισε να θυμίζει το Beverly Hills. Το αμερικανικό όνειρο είχε μόλις γνωρίσει την ψηφιακή μορφή του. Σύντομα όμως το όνειρο έγινε εφιάλτης και η dot-com φούσκα έσκασε στα μούτρα όλων εκείνων που βιάστηκαν να επενδύσουν στον τομέα της τεχνολογίας ανεξέλεγκτα και άκριτα. Συνέπεια αυτού ήταν το «πάγωμα» των επενδύσεων στο συγκεκριμένο τομέα, ο οποίος άρχισε να ανακάμπτει από το 2004 και μετά με την εμφάνιση των πρώτων εργαλείων κοινωνικής δικτύωσης και διανομής multimedia περιεχομένου, καταλήγοντας στο internet όπως το γνωρίζουμε τώρα. Ωστόσο, η οικονομία δεν άργησε να ξαναχτυπηθεί και αυτή τη φορά «πόνεσε» ολόκληρο το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Η κρίση των στεγαστικών δανείων στις ΗΠΑ εξελίχθηκε σε τσουνάμι για όλο τον κόσμο παρασύροντας στο πέρασμα του όλους τους τομείς επιχειρηματικότητας και ανάπτυξης. Στις ακαδημαϊκές αίθουσες άρχισε να ακούγεται αυτό που κανένας δεν μπορούσε μέχρι πρότινος να πιστέψει: το τέλος του καπιταλισμού [υπερβολικό μεν, αληθές ως ένα βαθμό δε]. Η διεθνής οικονομία δεν κατάφερε να προστατεύσει τον εαυτό της με λογικό επακόλουθο μια βαθιά κρίση της οποίας τις συνέπειες δεχόμαστε τον τελευταίο χρόνο.
Η κρίση αυτή, όμως, αποτέλεσε και το εναρκτήριο λάκτισμα για την έναρξη των συζητήσεων για την εύρεση νέων μοντέλων ανάπτυξης που θα διασφαλίσουν τη βιωσιμότητα και την ευημερία της οικονομίας σε παγκόσμιο επίπεδο. Στο πλαίσιο αυτής της συζήτησης ο Chris Anderson [editor-in-chief της αμερικανικής έκδοσης του Wired] προσφέρει μια νέα οπτική στο νέο του βιβλίο που κυκλοφορεί με τίτλο “Free: The Future of A Radical Price”, (που φαίνεται να βασίζεται μερικώς στη συζήτηση που πραγματοποιείται στη μουσική βιομηχανία για τους τρόπους προστασίας από την πειρατεία,) για το που θα πρέπει να κινηθεί η νέα οικονομία.
Το μέλλον, σύμφωνα με τον Anderson, ανήκει σε εκείνους που μπορούν να αντιληφθούν ότι το δωρεάν δεν είναι απαραίτητα μη-κερδοφόρο και ποιοι καλύτεροι [συμπληρώνω] από εκείνους που άλλαξαν τους τρόπους διανομής περιεχομένου στο internet, τους nerds και τους geeks που έχουν καταφέρει ισχυρότατα χτυπήματα στη βιομηχανία του θεάματος και του λογισμικού;
Τα torrents και τα P2P networks έχουν προκαλέσει απανωτά σοκ στις προαναφερθείσες βιομηχανίες και οι χρήστες τους διαθέτουν την τεχνογνωσία για να συνεχίσουν παρ’ όλες τις προσπάθειες των εκάστοτε κυβερνητικών αρχών. Αυτό σαν γεγονός δεν θα πρέπει να προβληματίζει και να δίνει τροφή για σκέψη στους CEOs; Η τεχνολογία δεν είναι απλά ένας τομέας επενδύσεων αλλά και ένα εργαλείο για την ανάπτυξη των υπόλοιπων τομέων της επιχειρηματικής δραστηριότητας. Αντί λοιπόν να χτυπάνε την πειρατεία με κυρώσεις και μηνύσεις γιατί οι μεγάλες επιχειρήσεις δεν μπαίνουν στη διαδικασία να εκμεταλλευτούν τις «παράνομες» μεθόδους διανομής περιεχομένου, αλλάζοντας τελείως το παιχνίδι; Πως; Ας δούμε μια πρόχειρη ιδέα.
Τα επεισόδια των αμερικανικών τηλεοπτικών σειρών αποτελούν αγαπημένο προϊόν των torrent sites και αυτό γιατί οι χρήστες εκτός ΗΠΑ δεν μπορούν να τα παρακολουθήσουν μέσω Hulu ή άλλων επίσημων χώρων λόγω της αμερικανικές νομοθεσίας για τα πνευματικά δικαιώματα [από ότι έχω καταλάβει]. Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι τα τεράστια διαφυγόντα κέρδη για τα studios παραγωγής, η κατάφορη παραβίαση των σχετικών πνευματικών δικαιωμάτων από πλευράς των χρηστών και η σχετικά χαμηλή ποιότητα εικόνας και ήχου του περιεχομένου. Γιατί, λοιπόν, τα μεγάλα αμερικανικά δίκτυα να μην συμφωνήσουν στη δημιουργία ενός file-sharing website στο οποίο θα έχουν πρόσβαση μόνο οι χρήστες που βρίσκονται εκτός ΗΠΑ και θα μπορούν να το χρησιμοποιούν πληρώνοντας συνδρομή [μηνιαία, τριμηνιαία, εξαμηνιαία, ετήσια] ή season pass ανά σειρά όπως συμβαίνει στο αμερικανικό iTunes; Από την άλλη, εμείς ως χρήστες θα πληρώναμε αν ξέραμε ότι το υλικό που θα μας δοθεί είναι υψηλής ποιότητας [can you spell high-definition?]; Προσωπικά θα πλήρωνα ακόμα και αν τα επεισόδια διακόπτονταν για διαφημίσεις. Παράλληλα, μια τέτοια κίνηση δεν θα ανάγκαζε και τις εταιρίες μετρήσεων να διαφοροποιήσουν τις μεθόδους που χρησιμοποιούν για την τηλεθέαση και κατά συνέπεια τις διαπραγματεύσεις για τη βιωσιμότητα των τηλεοπτικών σειρών και τις διαφημιστικές δαπάνες;
Εσείς τι προτείνετε;
![Reblog this post [with Zemanta]](http://img.zemanta.com/reblog_e.png?x-id=22ffc3d2-516b-4ed2-a6f6-2b12a4369542)
